Afgelopen zaterdag hebben we Nils meegenomen na de welpentraining. Hij mocht bij ons komen logeren, nadat Julian vrijdag al met hem naar Dora the musical was geweest en bij hem had gelogeerd (Voor dat verslag en foto's zie: Zoutendijk nieuws). Het afscheid van mamma was zaterdagochtend zwaar voor Nils, maar na 1 minuutje liep hij alweer te lachen, de boef!
Zaterdag rustig aan gedaan, want Nilsje was niet helemaal lekker, na het eten lekker douchen en op tijd naar hun bedjes zodat ze nog even konden 'kletsen'. Ook Bastiaan sliep deze keer bij ze op de kamer, en die kon bij het lichtknopje, dat was natuurlijk dikke pret!
Mamma ging die avond nog even de stad in - had met Dana afgesproken - dat was al erg gezellig, en toen we later in de Sjees nog meer bekenden tegenkwamen, werd het veel te laat (oeps!).
En nu dan het verhaal waar de titel van dit stuk op slaat. Zondag heb ik met de mannetjes gedaan wat ik in mijn studietijd bijna ieder weekend deed, namelijk met de trein naar Opheusden. Dat betekent 3 keer overstappen en 2,5 uur onderweg. Delft - R'dam - Utrecht - Tiel - Opheusden. Bastiaan liep er al een tijdje om te vragen. Opa en Oma komen namelijk altijd met de trein want die hebben nog steeds geen auto (zullen ze ook nooit meer kopen ook trouwens) dus Bastiaan wilde graag eens met Opa in de trein. Ik had daarom mijn ouders gebeld en afgesproken dat ze ons in Tiel zouden komen ophalen om zo het laatste stuk in het traject samen te kunnen reizen.
Zaten ze daar tegenover me in de trein. Heel braaf op het bankje, ieder met hun knuffel en Julian met zijn Dora toverstaf die hij vrijdag had gekregen.
Ze zaten lekker te kwebbelen en erg enthousiast te roepen naar alles wat ze zagen. Onze medepasagiers lagen in een deuk en lieten duidelijk merken dat ze ze wel erg grappig vonden. Nou, nou, wat zat ik te glimmen van trots. Mijn kater (ja Xan, inderdaad sommige dingen moet je gewoon niet doen) verdween als sneeuw voor de zon...
In Rotterdam moesten we een hoge trap op, een lange loopbrug over de sporen over en dan een hoge trap weer af. Ze vonden het prachtig! En Utrecht is eigenlijk ook best wel een groot station, bedenk je je ineens als je daar met die twee kleine kereltjes aan je hand loopt.
In Tiel stonden Opa en Oma dus op ons ons te wachten, en die werden natuurlijk met open armen ontvangen en geknuffeld. De schatjes (ja Père en Moep natuurlijk ook :))!
De mannen waren natuurlijk wel moe van de lange reis en de logeerpartij(en) van de dagen ervoor. Julian heeft 's middags lekker liggen slapen op de bank, met Kees aan zijn voeten. Helaas paste ik daar niet meer naast!
